Ik mag anders denken en doen
Fernand Riemslag werkt bij Makker, hij ondersteunt het infectiepreventie team, valt — wanneer zij hem nodig hebben — in bij de dagbesteding op de boerderij en hij zit in de ondernemersraad. “Het is allemaal leuk. Niks is hetzelfde. Dat is het leuke van op verschillende plaatsen werken.” Met zijn iconische sik is hij voor veel mensen een herkenbaar figuur op Landpark Assisië. “Ze hebben liever dat ik de sik eraf scheer, maar dat ga ik mooi niet doen,” lacht hij. “Mijn sik geeft mij vertrouwen, dat is belangrijk.”
In het mogelijke denken
“Ik vind Prisma een hele platte organisatie. Dat merk ik ook wel in de ondernemingsraad. We staan heel dicht bij de Raad van Bestuur en zitten niet allemaal op onze eigen eilandjes. Je kunt heel eenvoudig zelf vragen stellen, en daar krijg je ook snel antwoord op. Ik waardeer het zeer dat er zo met medewerkers om wordt gegaan. Uiteraard geldt dat al helemaal voor de cliënt. Er wordt echt gekeken naar wat het beste is voor de cliënt. Dat valt soms nog niet mee, maar we blijven wel zoeken. We denken niet in het onmogelijke maar in het mogelijke. Ik probeer daarvoor wel altijd out-of-the-box te denken. En dat mag hier.”
Met beleid over de schreef
“Pionieren is bijvoorbeeld echt dingen uitproberen. Niet alleen op het bestaande teren, maar kijken wat er nog meer mogelijk is. Naar wat er nog rendabel is, waar er nog iets te halen valt voor de cliënt. Daar krijg ik alle ruimte voor. Ik krijg ook weleens op mijn donder omdat ik te ver ben gegaan. Wanneer ik dat doe, weet ik wel van mezelf dát ik dat doe. En dan kan ik verklaren wat ik heb gedaan en waarom ik het heb gedaan. Dan is het vaak ook oké. Dat is zelfs typerend voor Prisma, het stimuleren om verder te kijken dan je neus lang is. Om dingen uit te proberen. Om er wel bewust van te zijn wanneer je over de schreef gaat, maar dat het wel acceptabel is. Zolang je het kunt verantwoorden. Wat dat betreft geniet ik bij Prisma van de ruimte om te experimenteren.”
Vertrouwen winnen
“Bij Makker doe je het echt samen. Want samen ga je op pad. Je gaat bijvoorbeeld samen naar de huisarts, omdat de cliënt het anders te eng vindt. Want wanneer ik meega, is het goed. Als daaruit een operatie volgt waardoor de cliënt langer en gelukkiger blijft leven, realiseer je weer waar je het voor doet. Maar soms kan het heel klein zijn. Zo van: ‘Als jij maar meegaat en mijn hand vasthoudt, dan mag alles.’ Dat is vertrouwen. Dat verdien je alleen door er écht te zijn en oprecht te luisteren. Door al het geduld in de wereld te hebben. Zo mag je steeds een stukje meer in hun omgeving komen. Tot je er altijd mag zijn. Dat vind ik het belangrijkste wat er is, dat je wordt geaccepteerd.”
